Sumarkveld ved Finnbunuten
Tone: Jeg er et lite, lite lam -

Det syng so underfullt og kling når eg til fjells meg gjer ein sving.Frå Kvitenos og Finnbunutmang ein gut såg "Lukkelandet" upp og ut.

Eg høyrer song og surl og spel,i moll småfossen når mi siel,På myri molteblomen finstår og skin og byd til gjestebod meg inn.

Du store, sterke allmaktshandsom gav til oss slikt fagert land,-å vann eg rett å takka deghjartelegfor alt du gav mitt folk og meg!

Takk, Fader, for ditt livsens ord, for barnedåp og nattverdsbord! Takk, takk, du lokka ogso meginn til deg, ein ferdafugl på farleg veg!

Kom heim kvar ung i livsens vår!Du bestefar med sylvkvitt hår, kom ogso du, so reiser mei Guds fred dit aldri sol og dag går ned.

Til bygdi atter ned eg måfrå alt det gilde eg fekk sjå. Eg vilde helst ha vore herhimlen nær; men vegen gjenom dalen ber.

MARTINUS SØRESTRAND. Offentleggjort i Kyrkjelydbladet 1942

Eigar av dikt: Olav Skjervheim, Etne